ዘ- ልዑለሰገድ

ካለፈው የቀጠለ…

እንደ ድሮ ዘመን ድብ አንበሳ አስመትቼ፣ ንስር ቃና አስነፍቼ ቁጥር ስፍር ከሌለው ሠራዊቴ ጋር በዱር በገደሉ አልፈልጋት… ለመኳንንቶቼ በገሃድ አዋጅ አስነግሬ… በጥሩንባ አስለፍፌ አላስመጣት ታዲያ ያለኝ አማራጭ በድንገት መ/ቤቱ ከመጣች የሚል ሆነ… ነገር ግን እሷን የበላው ጅብ አልጮህ አለ። ፈጣሪዬን አንድ ነገር እጠይቃለሁ።… በእውን እሷ የእኔ እጣፈንታ ከሆነች ከሆነች እባክህን አንድ እድል ስጠኝ እለዋለው… ካልሆነች ግን ከልቤ ላይ አጥፋት። አንቺም ይሄን ካየሽ ወደኔ ትመጪ ዘንድ ወደድኩ። አሁንም ምትኬ ወዴት አለሽን እያልኩ ከአድማስ ባሻገር ቆሜ እጣራለው!

ሠው መሆን ትልቅ ነው፣ ክብር ነው...ይህን ዓለም እንዲያስተዳድር ስልጣን የተሰጠው ሰው ነው። እፅዋቱና እንስሳትን እንዲገዛ ፈጣሪ ችሮታል። እኛ ሰዎች ከተሰጠን በረከት ይልቅ የምሰራው ክፋት ሆኗል....የምንከበረው ከዝና፣ በወርቅ፣ በሀብት ነው። ከሌለህ የለህም እንደሚሉት ነውና ሰውነት ተዘንግቶ ቁስ ሲከበር ሰው መሆን ይረክሳል። ሰው እንሁን ወገን!

ጭብጡ ስለ ዲፓርትመንት ምርጫ ሁኔታ የሚያትት ሲሆን ፀሀፊው የራሱን እይታ ከህይወት ልምዱ ጋር አዳምሮ ከትቦታል። እንደምክርም ቢጤ የሚመስለው ይህ ፅሁፍ መነሻው ፀሀፊው ከአንድ የዩንቨርስቲ ተማሪ ጋር በነበረው ቆይታ የራሱን ልምድ ለማስተላለፍ ነበርና ይህን ምክር ለብዙሃኑ ይደርስ ዘንድ እዚህ አቅርቦታል።

መስቀል እና ዳመራ ሀይማኖታዊ እና ባህላዊ ዳራ ያለው በዓል ነው። ማህበራዊ መስተጋብሩ፣ ግርግሩ ሁሉ ይለያል። እኔን የገረመኝ ነገር በሀይማኖታችን ያለውን አስተምህሮ ወደ ባህላችን አስርገን፣ በትውፊቶቻችን ውስጥ አካተን አመስጥረን እንዴት እንደተጠቀምንባቸው ነው። ይህችን እፍኝ የማትሞላ ፅሁፍ እንዲሁ ስለወደድኳት ላጋራችሁ።

ምን ትጠብቃላችሁ በሚል ርዕስ የተተየበው አጭር መጣጥፍ ከሚያዚያ 12፣ 20 እና ግንቦት 11,2012 ዓ. ም በዘመነ ኮፊድ-19 የተፃፈ ሲሆን ፀሀፊው የትምህርት ቤት ጓደኞቹን እያሰበ በጊዜያት ውስጥ ክስተቶችን አሳላስሎ በትናንትና እና በዛሬ የጊዜ ሚዛን ለክቶ፤ ከጊዜ ሚዛን ላይ የሰፈራቸውን ሁናቴዎች በትናንት ሚዛን ቢለካቸው ከዛሬ ሚዛን በልጠው ታይተውበት ኖሮ ራሱን አዋዷል። ዛሬ ለምኔ የሚል ይመስል ጥላቻው ከዛሬ ፍቅሩን ከትናንት ካደረገ ሰነባበተ። በኮረና ምክንያት ከዩንቨርሲቲ ከተመለስን በኋላ ስለ ትናንት ሁኔታ ስለጓደኞቼ ሳስብ ቆየው። ለምን አልደውልልላቸው ብዬ ስደውል ስልኩ ይጠራል አይነሳም። ደጋግሜ ብደውልም ያው ነው። ላነሱልኝ ልጆች ጋር ደግሞ ሳወራ እንደ ድሮ የሚጫወቱት ልጆች ለምን ደወልክ ሚመስል ስሜት የተመለከትኩ መሰለኝና በጊዜው ተሰማኝ። አሁን መልሼ ሳነበው ምናልባት የስነ-ፅሁፍ አካሄዱና ቃላት አጠቃቀሙ ሳቢ ባይሆንም ትናንትን በጊዜ ውስጥ የኋሊት እንድቃኝ ስላደረገኝ መሰረታዊ የሰዋሰው ለውጥ ሳላደርግ እንደወረደ ለማቅረብ ሞክሪያለው። "በቃል ያለ ይረሳል፤ በፅሁፍ ያለ ይወረሳል" እንዲሉ አበው በጊዜው ከትቤ ያስቀመጥኩትን ከኮመዲኖ ውስጥ አውጥቼ አቧራውን አራግፌ የተቀመጠውን ነፍስ እንዲዘራ ትናንትን ዳግም እንዲዘክር አምጥቼዋለው። በነገራችን ላይ...የፃፍኩት የግል ምልከታዬንና አረዳዴን ነው። መልካም ንባብ።

4 ኪሎ ሆይ! አንተን አብጠልጥዬ ባንተ ስም መስኮቤን አወደስኩ። አንተን ሳነሳ ስላንተ 'ምተርክ አይምሰልህ። አንተ ለኔ መገናኛዬ ነበርክ። በጊዜያት ውስጥ ቆመህ ሠውን 'ምታስተናግድ ጠጅ አሳላፊ፤ ተጓዥን 'ምታስተናብር አስተናጋጅ ነህና።

ትንሽዬ ቁልፅል ግጥም።

ከተመረቅኩ በኋላ በነበረኝ በቂ የስራ-አጥነት ዘመን የከተብኩት ሲሆን ከቀለም ትምህርት ባሻገር የእጅ ሙያ ምን ያህል አስፈላጊ እንደሆነ ያውጠነጠንኩበት ፅሁፍ ነው። ካለፈው የትምህርት ዘመን ከአሁኑ ጋር ያለውን ልዩነት እያወዳደርኩ ሃሳብ ለመሰንዘርም ሞክሪያለው።

የስራ ማጣት ሁኔታ የሚስከትለውን የስነ-ልቦና ችግር፣ ከቤተሰብ ጋር የሚፈጥረውን ሁኔታ ያሳያል። ወደ ኋላም መለስ ብሎ የዩንቨርሲቱ ህይወቱን ለመዳሰስ ሞክሮ አሁን ካለበት የስራ ማጣት ሁኔታ አንፃር ዩንቨርሲቲ ገብቶ መማርን ይመርጣል።